Schwangerschaft

Trombose na de zwangerschap

Eva Seemann merkt na de keizersnede een verandering aan haar linkerbeen op en reageert snel

Een zwangere vrouw zit op een stoel en leest een boek. Haar benen heeft ze op een tweede stoel voor zich gelegd. Ze draagt een VenoTrain® micro zwangerschapspanty van Bauerfeind, die de aanstaande moeder optimaal verzorgt.

Na complicaties tijdens de zwangerschap brengt Eva Seemann haar kind via een keizersnede ter wereld. Weer thuis merkt de jonge moeder een verandering aan haar linkerbeen op en gaat opnieuw naar het ziekenhuis. Daar wordt haar vermoeden bevestigd: de artsen ontdekken een trombose. Lees hier hoe Eva de moeilijke tijd heeft doorstaan, waarom ze tot op de dag van vandaag sterk op haar adergezondheid let en welke rol compressiekousen voor haar spelen.

Als Eva Seemann zwanger wordt, rekent de pittige jonge vrouw op een vlekkeloze zwangerschap. "Ik was op dat moment 25 jaar en topfit", vertelt Eva. "Ik sportte drie tot vier keer per week en at gezond. Voor mij stond buiten kijf dat de zwangerschap zonder complicaties zou verlopen. Ook mijn gynaecologen lieten me weten dat ik me geen zorgen hoefde te maken."

Maar het liep anders: bij een gezondheidscheck ontdekte Eva's huisarts een verdikking in haar hals. Verdere onderzoeken volgden. De uitkomst: schildklierkanker. "De artsen zeiden dat de kankerbehandeling kon wachten en dat ik eerst mijn kind ter wereld moest brengen", aldus Eva.

Bij de zwangerschap liep in elk geval eerst alles zoals het hoorde, tot aan de 35e zwangerschapsweek. "Ik was net van Kassel naar Berlijn verhuisd, en mijn nieuwe gynaecoloog maakte een echo om zich een beeld van de situatie te vormen", herinnert Eva zich. "Daarbij kwam naar voren dat het kind een kilo lichter was dan het gemiddeld zou moeten wegen. Op dat moment stortte onze verwachting dat alles soepel zou verlopen, in elkaar."

Een reden voor het lage gewicht konden de artsen niet vinden, en ze konden ook niet zeggen welke gevolgen dat zou hebben voor de ontwikkeling en de gezondheid van het kind. Zo begon voor Eva en haar man een tijd vol zorgen om hun kindje.

Bevalling via keizersnede

Waar Eva eveneens geen rekening mee had gehouden, was een bevalling via keizersnede, die nu op het programma stond. "Ik had me sinds het begin van de zwangerschap ingesteld op een vaginale bevalling", vertelt Eva. "Van dat idee moest ik ook afscheid nemen."

Eva bracht uiteindelijk haar zoontje via een keizersnede ter wereld en mocht het ziekenhuis met de pasgeborene drie dagen na de bevalling verlaten. Maar de jonge moeder voelde zich erg slecht. Niet alleen de nawerkingen van de operatie speelden haar parten: de baby was heel klein, kreeg te weinig voeding en was om de twee uur wakker, bovendien lukte de borstvoeding niet goed. "Ik was ongelofelijk uitgeput en kwam mijn bed nauwelijks uit", herinnert Eva zich.

Een zwangere vrouw in een witte jurk staat in een binnenplaats en lacht naar de camera, haar vest wappert in de wind. Ze draagt een VenoTrain® micro zwangerschapspanty van Bauerfeind.

Na de bevalling: verdenking op trombose

Twee weken later kreeg Eva plotseling hoge koorts en moest ze opnieuw naar het ziekenhuis. Daar stelden de artsen sterk verhoogde ontstekingswaarden vast, maar konden ze geen oorzaak vinden. Eva kreeg antibiotica en mocht na drie dagen weer naar huis.

De vierde dag na haar ontslag herinnert Eva zich nog precies: "Het was een zaterdag, en toen ik rond 18 uur de was ophing, was daar plotseling die pijn in mijn lies, eerst alleen als steek, maar daarna werd hij constant", vertelt ze. "Eerst dacht ik dat ik me gewoon had overschat en het rustiger aan moest doen." Maar de pijn werd sterker, en vier uur later viel het Eva op dat haar linkerbeen dik en zwaar werd. Toen stond het voor haar vast: dit moet een trombose zijn.

"Ik heb tijdens mijn schooltijd langere stages in de zorg gelopen en ook tijdens mijn studie als aangeleerde verzorgende gewerkt", zegt Eva. "Ik wist dus wat een trombose is en hoe je die herkent. Bij mij waren de symptomen heel heftig, dus het was me duidelijk: ik moest meteen naar het ziekenhuis." Daar werd eerst bloed afgenomen en haar bloeddruk gemeten, voordat de echo volgde. En meteen op de eerste plek waar de arts het echoapparaat zette, was duidelijk te zien dat het inderdaad om een trombose ging.

Illustratie van een ader met een posttrombotisch syndroom. Het posttrombotisch syndroom is bijna altijd het gevolg van een diepe beenadertrombose.

Wat is een trombose?

Van een veneuze trombose is sprake wanneer zich in een ader een bloedstolsel vormt. Het bloedstolsel, medisch ook wel trombus genoemd, vernauwt het vat of kan het zelfs volledig afsluiten. Daardoor raakt de bloedstroom verstoord. Tot de tekenen kunnen onder andere pijn, roodheid, zwellingen en een warm gevoel behoren. Wordt een trombose niet op tijd herkend en behandeld, dan kunnen complicaties optreden zoals bijvoorbeeld een longembolie.

Trombosebehandeling met compressie

Eva Seemann draagt VenoTrain micro compressiekousen van Bauerfeind en leunt lachend tegen een reling in een stedelijke omgeving. Ze draagt een zwarte jurk en sandalen.

Eva werd samen met haar kind opgenomen, ze kreeg bloedverdunners en mocht niet opstaan. Haar been werd bij de eerste verzorging eerst gebandageerd. Toen Eva na drie dagen uit het ziekenhuis werd ontslagen, verwees men haar naar een medische speciaalzaak, waar ze individueel aangemeten medische compressiekousen zou krijgen. "Het wikkelen van de bandages uit het ziekenhuis was ongelofelijk onpraktisch", vertelt Eva. "Ik was daarom eerst blij toen ik relatief snel de compressiekousen kreeg. Maar met die kousen kwam ik helaas helemaal niet uit de voeten. Het breisel was ongelofelijk stug, en de kous had een gesloten teen. Dat drukte zo tegen mijn tenen dat ik 's avonds niet meer kon lopen. En omdat de trombose zo heftig was, moest ik de kousen ook nog de klok rond dragen."

Nieuwe compressiekousen, een nieuw (levens)gevoel

Eva's lichaam begon uiteindelijk het bloedstolsel langzaam af te breken. Mettertijd werd het verschil tussen de benen kleiner, en het zag ernaar uit dat het aangedane been in reguliere medische compressiekousen zou passen. Een goede vriendin van Eva wees haar op de compressie van Bauerfeind. Eva liet zich opmeten, en een paar dagen later kreeg ze haar eerste paar.

"Toen ik de kousen voor het eerst aantrok, schreef ik mijn vriendin: 'De kousen zijn er, maar we zijn vergeten compressieklasse 2 te bestellen, ze zijn heel zacht, dat kan niet kloppen'", herinnert Eva zich lachend. "Maar mijn vriendin zei alleen dat ze de zachtste en aangenaamste kwaliteit had besteld, waarover ze ook de terugkoppeling van klanten krijgt dat de kousen heerlijk dragen."

Maak kennis met VenoTrain soft

Met de nieuwe compressiekousen begon voor Eva een nieuw levensgevoel. "In het begin werd nog gezegd dat ik de compressie na zes maanden kon laten staan", zegt Eva. "Maar het voorschrift werd telkens weer verlengd. Daarom was ik ongelofelijk blij en opgelucht toen ik eindelijk comfortabele kousen had gevonden waarmee het goed leven is. Vanaf dat moment kon ik de aandoening ook steeds meer accepteren."

Leven met trombose, én kankerbehandeling

Maar de trombose was niet de enige aandoening waarmee Eva moest leren omgaan: er stond immers nog de diagnose schildklierkanker open, en Eva kon enige tijd na de bevalling met de behandeling beginnen. De behandeling sloeg gelukkig goed aan. Inmiddels is de kankerbehandeling afgerond en zit Eva in de nazorg.

Ook wat de trombose betreft is ze uit de acute fase. Klachtenvrij is ze desondanks niet. "De benen zijn nog verschillend dik, en in het dagelijks leven merk ik dat mijn linkerbeen tegen de avond moeër en zwaarder wordt, vooral als ik te weinig of te veel heb bewogen", vertelt Eva. "In de zomer voel ik dat sterker dan in de winter. Ook lichte pijn hoort er nog bij."

Compressie als dagelijkse metgezel

Bij de echo zijn nog steeds over de hele lengte van het linkerbeen resten van de trombus zichtbaar, die volgens Eva's artsen waarschijnlijk ook nooit helemaal worden afgebroken. De bloedstroom is dus blijvend verstoord. Eva's klachten zijn echter vergelijkenderwijs overzichtelijk, zodat bij haar niet over een "posttrombotisch syndroom" wordt gesproken. Toch: Eva let sterk op haar adergezondheid en draagt nog steeds dagelijks compressiekousen.

"Ik heb een keer een dag de kousen niet gedragen en meteen een verschil gemerkt: met compressie is het gewoon beter", zegt Eva. "Bij de echo werd me bovendien aangeraden om de kousen te blijven dragen. De artsen rekenen er ook op dat het thema aderen en trombose bij mij op latere leeftijd erg aanwezig zal zijn. Ik doe mezelf dus geen plezier als ik de compressie laat staan. Ik wil zo gezond mogelijk ouder worden. Dus blijf ik ze dragen."

Eva Seemann staat in een tuin en heft lachend een been op. Ze draagt een zwarte jurk en Bauerfeind compressiekousen.

Positief naar voren, met veel dankbaarheid

Dat het na de keizersnede tot de trombose kwam, lag vermoedelijk aan een combinatie van meerdere factoren: "Mijn genen werden onder de loep genomen, en daaruit kwam naar voren dat ik een verhoogd tromboserisico heb", legt Eva uit. "Dat geeft in het dagelijks leven weliswaar geen problemen, maar de zwangerschap en de schildkliertumor waren misschien gewoon te veel."

De tegenslagen zijn niet spoorloos aan Eva voorbijgegaan. Ze voelt zich nog steeds vaak uitgeput, maar ze laat zich niet uit het veld slaan en kijkt positief naar de toekomst: "Het is zoals het is, ik krijg niet meer voor elkaar wat ik vroeger voor elkaar kreeg, maar die tijd moet ik nu eenmaal nemen", zegt ze. "En met mijn compressiekousen kan ik gelukkig een heel normaal leven leiden."

Alle pijn en zorgen ten spijt kijkt Eva ook met dankbaarheid terug op deze moeilijke tijd, vooral op het feit dat ze er zo snel van overtuigd was dat het bij haar klachten om een trombose ging. "Dat was een enorme factor waardoor het zo goed is afgelopen: had ik er een nacht over geslapen, dan was het misschien tot een longembolie gekomen", zegt Eva. Daarom raadt ze iedereen aan om naar het eigen onderbuikgevoel te luisteren en zich niet door sussende woorden van de wijs te laten brengen: "Je mag jezelf met je eigen zorgen serieus nemen."

Haar zoon is inmiddels drieënhalf jaar oud en ontwikkelt zich prima. Eva vertelt gelukkig: "Het is uiteindelijk goed afgelopen. Hij heeft geen enkele beperking, hij was gewoon heel klein."